Ilość mieszkańców: 2483
Powierzchnia (ha): 1.654
Imię i nazwisko sołtysa: Ryszard Głowacki
Adres, telefon: ul. Kolejowa 31, tel. 31-41-273

DANE HISTORYCZNE:

1.1 Poprzednie nazwy miejscowości              

  1405r - Treszkin, Tresskin

   1472r - Traszke

   1489r. - Dreskey, Dreski

   do 10.VII 1663r. - Dreskey

   od 10. VII 1663 ; 1937r. - Juliusburg

• 1.2 Historia wsi i dóbr:

                 Najstarsze wzmianki o miejscowości pochodzą z XV w. Wówczas i w XVI w. Dobroszyce były własnością rodu von Heugel z nadania książąt  oleśnickich. Później przechodzą w posiadanie rodziny von Heugel. W 1655r. od Konrada von Heugel kupuje je książę Sylwiusz Nimrod, który w 1663r ustanawia tu targ i zakłada obok dawnej wsi miasto. W 1663r. książę Juliusz Zygmunt łączy obie miejscowości ( starą wieś i nowe miasto), przenosi tu swoja siedzibę i 10. lipca 1663r.    zmienia dotychczasowa nazwę na Juliusburg.

                  Jeszcze w czasach, gdy Dobroszyce były wsią, w latach 1589-1601 wzniesiono tu dla Andrzeja von Heugel dwór otoczony fosą. Rozbudowany na pocz. XVII w. Oraz w latach 1675-1676 i w 1853r. jest obecnie budowlą pałacową.

                 W 1691r. wybudowano nowy kościół, w 1693r. - ratusz. W 1697r. miasto otrzymało strzelnicę.

                W 1785 Dobroszyce nalezą do księcia oleśnickiego i nadal wyróżnia się w nich część wiejską i miejską. W części wiejskiej  znajduje się folwark  i młyn wodny. Mieszka tu 350 osób, w tym 4 rolników, 42 ogrodników, 3 chałupników. W części miejskiej znajdował się ratusz, szpital, rezydencja właściciela oraz ok. 90 drewnianych budynków mieszkalnych. 76 z nich posiadało prawo warzenia piwa. Wśród 450 mieszkańców części miejskiej było 87 rzemieślników. Poza tym w miejscowości istniały 2 kościoły i szkoła, odbywały się 4 jarmarki rocznie i stacjonował szwadron regimentu huzarów księcia wirtemberskiego.

                W 1845r. w Dobroszycach znajduje się ewangelicki kościół i szkoła, pałac książęcy, 2 folwarki, 1 sołectwo, browar, gorzelnia parowa, młyn wodny, młyn napędzany siłą  końskich mięsni, wiatrak, 89 budynków mieszkalnych. Wśród 699 mieszkańców jest 40 katolików, 2 szynkarzy, 12 rzemieślników.

                W 1891r. i w 1912r. Dobroszyce wraz z folwarkiem Rakowice (Rackwiz) stanowią majątek rycerski, dziedziczną dzierżawę urzędnika (Ober- Amtmann) Alberta Rettera. Dobra te obejmują 1271 ha ziemi, w tym 507 ha pól, 90 ha łąk, 627 ha lasu. Istnieje tam gorzelnia, hodowla owiec, bydła i trzody chlewnej.

               W 1937r. majątek rodzinny  Retter w Dobroszycach obejmuje  426 ha, w tym 314 ha pól, 52 ha łąk. Prowadzona jest hodowla bydła i uprawa lnu. Pracuje tkalnia lnu i gorzelnia.

             W latach 30-tych XXw. Dobroszyce tracą prawa miejskie.

• 1.3 Wykaz znanych ze źródeł właścicieli wsi i dóbr:

XV w. ; XVI w. - ród von Langenau;

Po 1583r. do 1663r. - ród von Heugel

1589r. ; 1601r. - Andrzej von Heugel

do 1655r. - Konrad von Heugel

od 1655r. książę Sylwiusz Nimrod

od 1664r. do 1745r. - książęta oleśniccy z domu wirtemberskiego

od 1870r. - rodzina Retter

1891r. - dzierżawa dziedziczna Alberta Rettera

1937r. - Friedrich  Retter

UKŁAD PRZESTRZENNY MIEJSCOWOŚCI

                        Obecny układ przestrzenny powstał w wyniku połączenia w jedna całość kilku następujących po sobie etapów rozwoju. Pierwotnie miejscowość była wsią, prawdopodobnie wielodrożną z luźną zabudową po obu stronach dróg z rozległym założeniem pałacowo - folwarcznym wraz z parkiem w południowo - zachodniej części wsi.

                      Południowa część miejscowości została rozplanowana w formie zabudowy miejskiej składającego się z prostokątnego rynku i odchodzących od niego ulic, z których jedna, biegnąca na linii północny- wschód i południowy - zachód, jest przelotowa i wyznacza oś kompozycyjna całego założenia. Zabudowa  w tej części jest w przewadze kamieniczna, zwarta, pierzejowa, związana ściśle z historycznym podziałem na działki siedliskowe.

                   Na zachód od obszaru miasteczka znajduje się rozległy kompleks zabudowań b. Klasztoru, ob. Sierocińca wraz z kaplicą i budynkami folwarcznymi.

                   Na północny wschód od miejscowości, przy linii kolejowej, zabudowania fabryki i dworca kolejowego a także, po drugiej stronie torów, kolonia Rakowice, od połowy XIX w. należąca do Dobroszyc. Na północ od zabudowań fabryki, na skraju kompleksu leśnego, zabudowa leśniczówki.

USTALENIA KONSERWATORSKIE:

3.1 Rejestr zabytków:

• - zamek (dwór) ob. Szkoła, decyzja nr 1176 z dnia 02.12.1964r.
• - ogrody podworskie (przyzamkowe), decyzja nr 533/w z dnia 31.01.1984r.
• - kościół ewangelicki, decyzja nr 1174 z dnia 02.12.1964r.
• - kościół p.w. św. Jadwigi, plebania, budynki sierocińca, decyzja nr 629/w z dnia 31.01.1990r.

• 3.2 Strefy i obszary ochrony konserwatorskiej.

Wyznaczono następujące strefy ochrony konserwatorskiej.

• - strefa 'A" ścisłej ochrony konserwatorskiej objęto całość założenia miejskiego z rynkiem i przyległymi blokami,
• - strefą „B" ochrony konserwatorskiej objęto centralną i północną część miejscowości oraz dworzec kolejowy wraz z przyległą zabudowa.
• - Strefą „E" ochrony ekspozycji chronione są widoki na dawny zespół klasztorny, ob. sierociniec, z drogi na Stępin od strony południowej oraz widok na założenie pałacowo- parkowe z drogi na Cichorzów,
• - Strefą „OW" objęto obszar całej miejscowości

  Wieś znajduje się w wielkoobszarowej strefie „K" ochrony krajobrazu kulturowego. Dawny cmentarz podlega ochronie i należy go zachować  jako teren zielony. Ochroną objęto teren założenia parkowego.